Yaşatılacak İyi Bir Ün (A Fine Reputation to Live Up To)

Carnegie'nin Dost Kazanma ve İnsanları Etkileme Sanatı'nın (1936) sonlarına doğru verdiği öğüt şudur: Birinin bir konuda gelişmesini istiyorsanız, o özellik zaten onun güçlü yanlarından biriymiş gibi davranın. Bunu, Shakespeare'in Hamlet'indeki, sahip olunmayan bir erdeme sahipmiş gibi davranmayı öğütleyen satırla destekler. Mekanizma gündelik hayattan tanıdıktır: İnsanlar, başkalarının kendilerini nasıl gördüğüne inandıklarıyla uyumlu davranma eğilimindedir. Bir çalışma arkadaşınıza dikkatsiz derseniz, ona uyacağı bir etiket vermiş olursunuz; ona, doğru olarak, ayrıntıları yakalayan kişinin o olduğunu söylerseniz, hata yapmak kim olduğundan bir sapmaya dönüşür. Ün, belirli olduğunda ve herkesin önünde bir sınav gibi değil, baş başa bir takdir olarak verildiğinde en iyi sonucu verir. İlkenin iki sınırı vardır. Gerçek bir şeye, en azından kişinin o niteliği gösterdiği bir ana dayanmalıdır; hiçten uydurulmuş bir ün dalkavukluktur ve öyle algılanır. Ayrıca bir suçluluk aracına (“Sizi öyle biri sanıyordum…”) dönüşmemelidir; bu, iyi bir adı tehdide çevirir. Dürüstçe kullanıldığında insanlara korumaktan memnun oldukları bir standart verir.