Ototelik Kişilik (Autotelic Personality)

Sözcük iki Yunanca kökü birleştirir: auto, yani kendi, ve telos, yani amaç; ototelik bir etkinlik kendi amacıdır. Csikszentmihalyi, Akış: Mutluluk Bilimi'nde (1990) aynı koşullarda bazı insanların akışa diğerlerinden çok daha sık girdiğini gözlemler ve farkı yaratan özellikleri ototelik benlik olarak tanımlar. Böyle biri kendisiyle daha az, işle daha çok meşguldür; etkinliğin kendisi onu ödüllendirdiği için dışarıdan daha az ödüle ihtiyaç duyar. Csikszentmihalyi bu özelliğin geliştirilebileceğini de savunur ve anlattıkları dört alışkanlığa işaret eder: Dikkatin bir yönü olsun diye küçük de olsa hedefler koymak. Etkinliğe yarım yamalak değil, bütünüyle dalmak. Olup bitene dikkat etmek; akışın ihtiyaç duyduğu geri bildirimi bu sağlar. Ve yalnızca sonuçtan değil, anlık deneyimden keyif almayı öğrenmek. Bunlar birlikte sıradan bir işi, sinyalleri net küçük zorluklar dizisine çevirir; beceri arttıkça kişi, sıkılma ile kaygı arasındaki dengeyi korumak için zorluğu yükseltir. Mesele pratiktir: Akış cerrahlara ve dağcılara ayrılmış değildir; büyük kısmı insanların zaten yaptığı rutin işlerde bulunabilir.